De Zwitserse witte herder is een heel bijzondere hond. Zo werd hij bijvoorbeeld pas in 1991 in Zwitserland erkent en duurde het tot 2011 vooraleer hij een definitieve erkenning kreeg. Ook bijzonder is het feit dat hij een van de weinige herderrassen is die niet tot een FCI-werkproef verplicht is, mede omwille van zijn zachtaardig karakter.

Of je hem nu de Zwitserse witte herder of liever de Amerikaans-Canadese witte herder noemen wilt: hij heeft alles in huis om op slag verliefd te worden. Hoe die bijzonder eigenschappen te verklaren vallen en wat je nog moet weten over de Zwitserse witte herder? Wij leggen het graag voor jou uit.

Eigenschappen

Grootte: 53 – 66 cm
Gewicht: 25 – 40 kg

Rasclubs
België

Nederland

Rasclub voor Zwitserse Herders

Geschiedenis

De Zwitserse witte herder, rechtstreeks afkomstig van de Duitse herder, heeft een rijke en lange geschiedenis. Zo werd het bestaan van witte herdershonden al meer dan 2.000 jaar geleden door ene Terrentius Varro, een Romeins historicus, beschreven. Terrentius Varro had het over een witte herdershond die door herders gebruikt werden voor de bewaking van hun schapen. De herders kozen voor witte herdershonden omdat ze dankzij hun unieke kleur heel eenvoudig te onderscheiden waren van andere roofdieren. Met het verdwijnen van rondtrekkende herders verdween ook de witte herder van het Europese toneel. In 1882 kwam hij dan weer even terug en stond hij tentoongesteld in Hannover.

Het zou echter tot 1913 duren vooraleer de eerste witte Duitse herder in een fokboek werd ingeschreven. In 1913 was een witte herdershond nog steeds een grote uitzondering. Het verhaal van de Zwitserse witte herder start echter toch een jaar eerder. In een fokkerij in New-York verschenen ineens witte pups, terwijl de ouders toch wel Duitse herders bleken te zijn. Zij registreerden de pups in 1917. Het was het begin van de bloei van een nieuw ras: terwijl overal in Europa, waarbij Duitsland als voortrekker kan aanzien worden, de witte pups werden verbannen – scheerde zijn populariteit in de V.S. en Canada hoge toppen. In 1970 werd de Amerikaanse Witte Duitse herder Club opgericht en gedurende de jaren ’70 verspreidde het ras zich ook naar onder andere Mexico en Canada, om uiteindelijk 10 jaar later opnieuw zijn intrede te doen in Europa.

Vanaf de jaren ’90 kwam de Zwitserse witte herder opnieuw in zijn Duits thuisland aan, het land waar hij ooit intensief werd verstoten. Een Zwitser in Duitsland, dat klopt toch niet? Het was Zwitserland die als eerste continentaal land de witte herder uit Canada liet importeren en hem in Europa herintroduceerde, zijn naam heeft dus inderdaad dat Zwitsers kantje blijven behouden. Het verhaal van de Zwitserse witte herder leest als dat van een verstoten trotste Duitser die in het isolement van de V.S. en Canada aan kracht wist te winnen.

Rustig, terughoudend & intelligent

De persoonlijkheid van de Zwitserse witte herder doet uiteraard sterk denken aan die van zijn Duitse voorvader, maar toch zijn er alvast enkele opmerkelijke verschillen. In de eerste plaats is deze hond erg intelligent en heel leergierig. Ook zijn trouw karakter doet hem sterk denken aan de Duitse herder. Maar meer nog dan zijn Duitse broeder is hij erg trouw en zachtaardig. Hij kan heel goed omgaan met kinderen en is een echte familiehond. Vreemden, daar houdt hij niet echt van: meestal reageert hij heel terughoudend en schuw ten opzichte van mensen die hij niet kent. Alhoewel die schuwheid zich nooit weet te vertalen in angst of agressiviteit, vindt er vandaag de dag wel een steeds uitgebreidere selectie plaats om de schuwste exemplaren uit de genetische keten te bannen. Verder beschouwen we de Zwitserse witte herder als een echte opmerkzame en aanhankelijke werkhond die houdt van hondensport. Onder andere flyball, agility en schapendrijven zijn z’n favoriete bezigheden.

Als je voor de eerste maal een Zwitserse witte herder in huis haalt zal zijn terughoudendheid al snel opvallen. Weet dat dit ook gewoon zijn natuurlijk karakter is: heel terughoudend en rust uitstralende. Soms wordt hij ook wel eens een luie hond genoemd, maar dat is eerder een beaming van zijn rustig karakter op momenten dat hij zich in de buurt van zijn baasje bevindt. Laat je hem buiten in alle vrijheid genieten? Dan zal hij zich tot z’n laatste dag als speelse pup gedragen. Zijn rustig karakter vertaalt zich ook in zijn geboren aanleg als therapie- of blindengeleidehond en in zijn goede omgang met ouderen, kinderen en jonge dieren. Opgelet: natuurlijk vergt dit wel de nodige portie socialisatie. Een niet voldoende opgevoede Zwitserse witte herder heeft van natura de neiging om, vooral uit verveling, zichzelf taken op te leggen. Een verveelde Zwitserse herder die uit verveling gaat ganzenhoeden is zeker geen uitzondering.

Upload Image...

Gespierdere herdershond

De Zwitserse witte herder is geen doetje: met een schofthoogte van 55 (teef) tot 66 (reu) cm en een gewicht van 25 (teef) tot 40 (reu) kg weet hij alvast zijn mannetje te staan. Hij kan dan ook het best omschreven worden als een goedgespierde (lang)stokharige witte herdershond met opstaande oren van rechthoekig formaat. Hij heeft een middelzware bouw en een elegante belijning. Zijn hoofd is krachtig en adellijk, terwijl zijn schedel een aanwezige middengroef vertoont. Ook zijn snuit kunnen we als krachtig omschrijven, terwijl deze toch niet langer is dan de schedel. Kijken we in zijn snuit dan vinden we enkele kenmerken van de Duitse herder terug: een sterk schaargebit met loodrechte tanden. Zo’n krachtig hoofd rust uiteraard op een goed gespierde hals die breed aan het lichaam aanzet en langs een elegante neklijn verder loopt. Ook zijn romp is gespierd en krachtig, terwijl zijn duidelijk aanwezige voorborst toch niet al te breed is ten opzichte van zijn gespied lichaam. Het uiterlijk van de Zwitserse witte herder kan dan ook het best omschreven worden als een gespierde herdershond met kenmerken van de Duitse herder in een elegant en sierlijk jasje.

Verzorging

De Zwitserse witte herder profileert zich als een zeer makkelijke hond. Een wekelijkse borstelbeurt volstaat, mede dankzij zijn wollige ondervacht en zijn dicht aanliggende stokharige bovenvacht. Weet dat vooral Zwitserse witte herders met een lange bovenvacht (de zogenaamde langstokharigen) meer verzorging nodig hebben, maar ook in dat geval horen twee wekelijkse borstelbeurten zeker te volstaan. Die borstelbeurten zijn belangrijk: ze hebben immers een stimulerende werking en helpen de luchtcirculatie tussen de haren te vergroten, de talgkliertjes te prikkelen en de dode huidcellen te verwijderen.

Twee maal per jaar zal de Zwitserse witte herder ruiven, waarbij het aangeraden wordt om hem met extra aandacht te borstelen. Gedurende die periode is twee maal borstelen per week een noodzaak. Weet alvast ook dat het wassen van de Zwitserse witte herder beter beperkt blijft tot het minimale. Door deze hond te wassen zal hij zijn natuurlijke lichaamsvetten verliezen en een verhoogd risico lopen op onder andere huidontstekingen. Als je toch beslist om de Zwitserse witte herder te wassen, bijvoorbeeld na een duik in een modderige poel, doe het dan met lauw water en gebruik uitsluitend hondenshampoo. Hem goed afspoelen en erop toezien da alle zeepresten uit zijn witte vacht verdwenen zijn is van groot belang. Verder rest nog de sporadische controle van de nagellengte, het schoonmaken van ogen en oren en de uitbundige gebitscontrole.

Gezondheid

Binnenshuis kan de Zwitserse witte herder een nogal luie indruk achterlaten, toch is niets minder waar. De Zwitserse witte herder houdt van spelen en heeft een gemiddelde bewegingsbehoefte. Wanneer hij in zijn beweging wordt beperkt gaat hij zich al snel vervelen, met de nodige ongemakken tot gevolg. Het is een echte contacthond die ervan houdt om aan jouw zijde te blijven. Zelden zal hij er zomaar ineens vandoor stuiven, waardoor hij tijdens het wandelen meestal van meer vrijheid kan genieten dan we van andere honden gewoon zijn. Hij houdt van wandelen, maar ook van zwemmen of balspelletjes. Lopen naast de fiets kan, maar beperk dan het tempo. Weet dat de Zwitserse witte herder, logischerwijs, een geboren herder is. Schapenhoeden of zelfs ganzenhoeden: daar houdt hij van. Voorzie de nodige bewegingsvrijheid, wissel af en voer niet op tot het intensieve. Bij renuitjes beperkt je ook het rennen op verharde oppervlakken en het rennen op trappen, aangezien dit een negatieve invloed kan hebben op zijn heupen (heupdysplasie).

Heup- en elleboogdysplasie zijn vaak voorkomende problemen bij de Zwitserse witte herder. Het gaat om geboren afwijkingen waarbij letsels ontstaan rond de heupkop of tussen de ellepijp en het spaakbeen. Aangezien het gaat om erfelijke aandoeningen is het van belang om zich ervan te vergewissen dat de ouders niet over dergelijke klachten beschikken. Dit kan gebeuren door middel van een verklaring door de bevoegde dierenarts. De vaststelling gebeurt door middel van röntgenfoto’s en meestal treden de eerste klachten al tijdens het eerste of tweede levensjaar op.

Andere gezondheidsproblemen die voorkomen bij de Zwitserse witte herder zijn vervroegde doofheid en Multidrug Resistance (overgevoeligheid voor bepaalde geneesmiddelen). Bij de Zwitserse witte herder gaat het meestal om de aanwezigheid van het MDR1-gen, waarvoor een specifieke MDR1 DNA-test mogelijk is. Bij de aankoop van een pup is het raadzaam om deze test meteen te vragen bij uw dierenarts. De gevolgen van Multidrug Resistance zijn immers niet min en kunnen zelfs resulteren in het overlijden van de Zwitserse witte herder. Ook Degeneratieve myelopathie, een syndroom vergelijkbaar met MS, behoort tot de mogelijkheden. Hiervoor is geen eenvoudige diagnose mogelijk. Het belangrijkste is en blijft: navragen naar eventuele erfelijke aandoeningen bij de ouders, meteen na aankoop van een pup langsgaan bij de dierenarts voor alle gebruikelijke onderzoeken, hierbij ook vragen voor een MDR1 DNA-test en sporadisch de dierenarts opnieuw opzoeken voor een controle-onderzoek.

Voor wie is de Zwitserse herder geschikt?

De Zwitserse herder wordt gekenmerkt door zijn kalm en rustig karakter. Deze hond is niet geschikt om in een kennel te plaatsen en is dé huishond bij uitstek. Na een goede socialisatie heeft hij een zeer goede omgang met kinderen en kleine huisdieren, waarbij hij zich heel beschermend weet op te stellen. Weet dat de Zwitserse witte herder niet het soort hond is die zelf om aandacht zal vragen, waardoor het aan het baasje is om de nodige initiatief te nemen.

Zijn intelligentie maakt hem geschikt voor allerlei hondensporten, waarbij uiteraard ook zijn baasje hiervoor open moet staan. Hondensport of niet: voldoende beweging is voor de Zwitserse witte herder belangrijk. Let wel op: het is geen sportieve hond waarmee je dagelijks kilometers kan gaan rennen. Twee wandelingen daags hoort te volstaan. Ook met soortgenoten heeft de Zwitserse witte herder geen probleem – althans na de nodige socialisatie. Het is dan ook een uitstekende hond om samen met andere honden gehouden te worden. Wel houdt de Zwitserse witte herder niet van voortdurende vreemde bezoekers. Hij zal zelden agressief reageren, maar ten opzichte van vreemden reageert hij wel heel terughoudend. Het is dan ook geen hond om voortdurend in een publieke plaats te vertoeven. Hem als pup gewoon laten worden met publieke ruimten, marktpleinen en vreemden kan echter helpen.

Samengevat: de Zwitserse witte herder is een ideale gezinshond die goed om kan gaan met andere dieren en met kinderen. Ten opzichte van vreemden reageert hij meestal vrij terughoudend. Hij houdt van beweging en van zijn baasje, waardoor hij echt niet gemaakt is om een hele dag alleen in een kennel te vertoeven.